Eindelijk zou dan de vloer die ons zoveel keuzeplezier, maar toch ook wel -stress had opgeleverd, gelegd worden. De vloerenleggers hadden ons verzekerd dat ze geen hulp nodig hadden bij het naar boven tillen van de twee enorme, en vooral ook enorm zware rollen die een paar dagen eerder bij ons waren bezorgd.
Het viel ze behoorlijk tegen, maar uiteindelijk - na een flinke bons compleet met natrillend huis - lagen ze boven. Ik heb nooit gevraagd wat die bons eigenlijk was.
Ook het precies op de goede plek leggen van de vloer viel niet mee, vooral niet omdat hij net ietsje groter was geprint dan wij hadden doorgegeven. Dat betekende dat het er allemaal net anders uitzag dan op de tekening die Wouter voor de vloerenleggers had gemaakt. Als het patroon bij het toiletje precies goed aansloot, klopte het bij de trap niet. Maar na wat overleg en geschuif lag hij goed. Snijden en plakken maar.
De vloer moest geëgaliseerd worden voor de afwerklaag erop kon. Daar hadden we zelf niet aan gedacht, of eigenlijk dachten we dat hij met een beetje schuren wel glad genoeg zou zijn, maar de vloerenlegger dacht daar anders over. Hij zit erop, dus werd de vloer geëgaliseerd. Het filmpje is niet superspannend, maar het laat het proces zien, én er zit best een lekker muziekje onder.
Als je kiest voor een geprinte vloer kan eigenlijk alles. Uit alles is het lastig kiezen. Na de eerste patronen, ideeën en ontwerpen volgden er nog meer ideeën. Daarom waren we bijna blij dat de trompe-l'oeils en de plattegronden afvielen omdat die eigenlijk maar vanaf één plek mooi zijn. Er bleef genoeg over om uit te kiezen.
Uiteindelijk vonden we de ultieme basis: de vijfde druk van Snikken en Grimlachjes.
Paaltjens wekt wellicht niet de indruk een feestnummer te zijn, naar verluidt heeft hij menig fuif extra cachet gegeven door op tafel te springen en gedichten te declameren, zijn toehoorders uitermate vermakend.
En die vijfde druk, het is een plaatje, en al bijna een tapijt. Dat ontwerp verdient een podium in het pand waar het boek gedrukt is.
Goed idee! Nu de praktijk nog.
Eerst moesten we het boek zien te bemachtigen, want de plaatjes op internet waren niet goed genoeg. Boekwinkeltjes bracht uitkomst.
Maar onze scanner kan niet genoeg pixels produceren voor een hele vloer. Via Cilia (heldin) kwamen we terecht bij Aldo (held) die heel veel pixels kan produceren, én die voor ons min of meer stante pede naar zijn kantoor wilde fietsen. (Het wikken, wegen en knopen doorhakken had nogal wat tijd gekost, dus er was inmiddels enige haast.)
Maar een boekomslag is nog geen passend tapijt. De ruimte is een stuk langwerpiger dan het boek en de spiegel (met knik) moest goed zijn werk kunnen doen. De titel vervingen we door danspassen, nog wat schoonheidsvlekjes wegpoetsen, een geintje toevoegen, dat soort dingen.
En dan moet het er straks allemaal zo uit komen te zien.
Voorlopig is dit ons laatste vloerenproject dus we willen weer lekker knallen. Er is veel te kiezen. Om te beginnen het materiaal: weer hout of toch iets anders? Veel prachtige patronen passeerden de revue, sommige daarvan kunnen in hout, anderen niet. Talloze gekke en mooi ideeën. Een greep:
Bij een vluchtige inspectie schrok Han, onze meesterparketteur. Dus hij bereidde ons voor op een schuursessie. Maar toen hij kwam, op zijn knieën viel en wat met poetsspul, olie en doeken in de weer ging op een proefstukje, bleek dat voldoende voor levendige kleuren en goed houtbehoud.
Dus heeft Han de vloer geolied. Daar wordt hij altijd weer mooier van.
Niemand wist zeker hoe het vandaag zou beginnen. En omdat gisteren al een dag vol behang was, was de eetzaal vanochtend niet leeg. Maar toen Saar arriveerde werd door Wouter reeds de laatste hand gelegd aan het kappen van de uitstekende haardvloer en was de vloer verder maagdelijk.
Na wat gesjouw kon Saar aan het schuren, vooral ter plekke van het binnenplaatsje, want daar komt kops hout op. Voor de lunch in de primer, en het beeld staat meteen. Vervolgens kon het leggen van de ondervloer beginnen en na verloop van tijd arriveerde ook Han. Hij had de wenge-stroken, weense puntjes en mozaiekmatjes bij zich, uitermate schattig.
Tot slot was het tijd om de plattegrond en patronen uit te zetten. Daarvoor was Wouter vervroegd teruggekeerd. Het was even studeren, vooral ook omdat de vierkanten in mozaiekparket niet vierkant zijn, maar het zit goed!
Als je een paar weken parketteurs over de vloer hebt, kom je niet weg met een zwaar verwaarloosde vloer te laten voor wat ie is. Onverbiddelijk werden we gesommeerd de meubels aan één kant te zetten. Saar kwam oliën. Ook dit hout bleek te leven. Wat maakte dat ik me bijna schuldig voelde over het gebrek aan aandacht voor deze arme planken.
's Avonds de meubels naar de andere kant waarbij de piano een zwarte streep trok en wij de klassieke fout maakten (toch een beetje water op het poetsdoekje). Saar lost het op en doet ook de tweede helft. De schrale grijze waas (die best wel hip is, maar niet onze smaak) verdwijnt. Mooi man.