Drie jaar geleden

Het was een van de eerste klussen die we hier hebben gefixt, bijna (nee niet precies) drie jaar geleden: demonteren van de gipsen wand op de tweede verdieping. Demonteren is iets anders dan slopen. We hadden nog geen vergunning namelijk. En we wilden nog 'iets' met de lambrisering. Dat willen we nog steeds.
Het resultaat van het demonteren was een open ruimte met veel sloopafval materiaal erin. Dat moest dus gesorteerd voordat de keuken komt. Een deel van het materiaal is brandhout geworden met behulp van een in de workmate geklemde decoupeerzaag. Veiligheid voor alles. We hebben veel trap gelopen. De lambrisering en het andere bruikbare hout ligt in de tijdelijke kluskamer (waar het ook ooit weer weg moet). Alleen de gipsplaten liggen nog in de ruimte. Dave kan aan de slag. Hij gaat de leidingen trekken, het oude toilet en het gips afvoeren en nog wat dingen die nodig zijn om de keuken te kunnen plaatsen.

Boeken en boxjes

Er stond al een paar maanden een toren boeken naast het bureau. Die moesten via excel de boekenkasten in, en dat is gelukt. Dat betekende ook een kleine reorganistie van de kasten (more to come; as always). En dat betekende weer dat de boxjes die op en tussen de boeken lagen nu maar eens een goede plek moesten krijgen. Kunnen we lekker klassieke muziek draaien in een keurige bieb.

Verder is de vloer geolied door Han. We zijn vergeten een voor- en na-foto te maken, maar neem van ons aan dat ie flink is opgeknapt. 

Kraan kiezen

Zelfkennis. Handig om te hebben, maar wij hadden bevestigend geknikt toen Bart iets over een gewone standaard-kraan zei. En toen het voorstel met de apparaten kwam zat daar dus een gewone kraan in die wij - o verrassing - niet mooi en niet passend vinden. (Deja vu, Been there)

Deze dus niet

We konden het niet eens worden over hoe een jarenvijftig-Amerikaanse-diner-keukenkraan er wel uitziet.
Deze vind ik te klassiek:

Deze (of met afgeronde driehoekige knoppen) vindt Wouter niet passen:

Dus kwam een van onze leidmotieven weer van pas: als het eigenlijk niet past, maak het dan groter, gekker, afwijkender:

Er moet misschien nog wel iets aan het hendeltje gedaan worden maar daar vinden printen we wel wat op.

Hoewel de bestelling als het goed is al gedaan is, staan we nog wel open voor opmerkingen en suggesties. Kom maar door.

Van maquette naar proefopstelling

Suriname. Daar zouden we naartoe gaan en daar waren we voornamelijk mee bezig. De keukenplannen, oh ja de keukenplannen. Vlak voor vertrek toch nog even overlegd over de uitwerkingsvoorstellen. Dus terwijl wij roti, bakabana en toekanari uit de Surinaamse keuken aten, was Bart cs bezig met onze keuken.
Terug uit Suriname zijn we snel gaan kijken naar proefopstelling. Dat is een soort maquette schaal 1-op-1 met deels echte onderdelen. Er moet nog van alles gebeuren maar het begint steeds echter te worden (onze achterwand wordt niet blauw trouwens), en veel is ook al klaar.

Er is een boel ontlakt, maar nog niet gelakt (-poedercoat eigenlijk) dus dat ziet er alleen nog maar veelbelovend uit. De lades met servo-mechanisme en te openen aan twee kanten, lopen bijna goed, ook veelbelovend. Het blauwe tegeltje is het niet helemaal qua kleur dus daar wordt een oplossing voor gezocht, die net zo maatvast is.
We hebben apparatuur uitgezocht, waarbij de nostalgische magnetron die we hebben uitgezocht wat druk van het budget haalde en zo voor extra enthousiasme bij Bart zorgde. We moeten alleen nog bedenken hoe de Smeg-koelkast eruit gaat zien. Suggesties zijn welkom (think big, alles kan).

Buizenpost

Wouter heeft een buis aangelegd van de brievenbus naar de kelder. Niet om suffe post makkelijk te lozen, dat zou echt een slecht plan zijn. Wel om meer frisse lucht in de kelder te brengen, en daarmee minder vocht. Hopen we.

Bouwpakket

We mochten terug naar het Walhalla van stenen snuisterijen om ons eigen stukje Akropolis te halen. Wat een feest. We moesten de Akropolis wel contant betalen. Het was niet meegevallen om op zaterdag zoveel geld op te nemen. Nou hielp het niet dat de bus eerst gemaakt moest worden, en Wouter er dus uitzag als een bandiet toen hij zijn rekening kwam plunderen. Maar we waren er dan toch, mét rijdende bus en mét geld.
Kristof vertelde hoe lastig het was geweest om de schouw goed te demonteren en in te pakken. Dat belooft veel goeds voor het remonteren. We kregen er geen Ikea-handleiding bij. Hij reed het pakket met een vorkheftruck de bus in. Jammer dat we thuis niet zo'n ding hebben.
Thuis brachten we de onderdelen één voor één naar boven. Blijmoedig renden we op en neer, steeds iets langzamer, tot er nog één stuk lag. Groot en zwaar. Gelukkig was daar de hijsbalk, en buurman Joop. Buurman Joop had die hijsbalk niet nodig. Hij had hem best met blote handen naar boven kunnen tillen. Ongetwijfeld, buurman Joop is sterk, heel sterk. Maar wij vonden het al fijn dat hij die paar honderd kilo naar binnen kon halen terwijl het aan de lier hing te bungelen voor het raam.

Schouw

Toen we vorige week in Heist-op-den-Berg aankwamen konden we onze ogen niet geloven. We waren in een soort Walhalla van stenen snuisterijen beland. Genoeg materiaal om de Akropolis na te bouwen en te larderen met wat andere stijlen en non-stijlen, met als basis een soort kasteel (en doorsneden door een doorgaande weg). Na een rondje vrijblijvend kijken, gingen we serieus aan de slag want er moest een schouw gekozen worden. Best lastig want verspreid over de enorme hallen waren de tientallen schouwen moeilijk te vergelijken. De rijk versierde houten schouw viel post-wikken en -wegen af (toch echt te duur, en waarschijnlijk ook te groot, en twijfels over de kleur hout). We waren aan het kiezen tussen de zwarte en groene marmeren schouw, beide voldoende gedecoreerd en van de goede afmetingen. Groen is gaver dan zwart saai, dus het zou groen worden - ik was al verliefd aan het worden - tot we ons realiseerden dat die schouw met de twee zuiltjes bij ons hoort. Even wennen aan het drukke marmer, iets langer wennen aan de prijs; ieder in zijn eigen tempo : )
Aanbetaling gedaan en daarna terug: door pap en mam afgezet in Antwerpen, waarna zij naar Valkenswaard reden en wij met een treintje naar Roosendaal boemelden waar we het record ov-chip-opladen-aan-de-andere-kant-van-een-onbekend-station hebben gebroken, en vervolgens onze aansluiting naar Schiedam hebben gehaald.