Bibliotheektrapje

Wouter vond bij de kringloopwinkel een Engelse mahoniehouten bibliotheektrap met groen leder. Fraai toch?

De zelfmoordenaar opgehangen

Tot nu toe hebben we het zicht op het oude boekhandelsinterieur altijd open gehouden; misdadig om het aan het zicht te onttrekken. Maar deze zomer werd het te warm; de boeken smolten bijna. De tijdelijke oplossing zag er niet uit.

We konden maar één ding doen: Er iets interessants neerhangen. Een man met een hoed. Pardon, een gedicht over een man met een hoed, en een erg slijmerige slak.

Het gedicht De zelfmoordenaar van Piet Paaltjens, geschreven op reflecterende rolgordijnen. En die rolgordijnen komen niet tot de vensterbank, zodat mensen die echt graag willen, gewoon nog hun neus tegen het raam kunnen drukken.

Sabreren mislukt

Sabreren mislukt eigenlijk nooit. Tenminste niet bij ons. Maar als het ineens anders moet ...

Guinness World Records

Wouter wil het wereldrecord sabreren verbreken, en dan natuurlijk wel officieel erkend. Dus moet het volgens de regels van Guinness World Records. En die eisen dat je het muselet (dat muilkorfje) ongemoeid laat. Dat betekent harder slaan. Dat betekent meer ongelukken.

Ontplofte fles champagne

Fork! Spoon! Knife!

We lieten een rolgordijn bedrukken: lekker jaren vijftig, lekker keuken. Helaas kwam het aan met een deuk in de rol. We hadden er al zo lang op moeten wachten en zoveel zin om hem op te hangen dat Wouter besloot dat uitdeuken minder werk was dan terugsturen.

Nu kunnen we eindelijk resoluut en vrolijk verduisteren. Handig voor de bios!

Ra ra wat wordt dat?

Na dagen van nopjes tellen, blokjes plaatsen en kleuren vergelijken op een scherm, kwam dit binnen. Het is nog lang niet alles. Maar kun je al zien wat het wordt?

Bloemenbankje

Eigenlijk wilde ik hem van hout maken dat we nog hadden liggen. Maar dat kwam er niet van.
Dus kochten we een klepbankje en violen. We schroefden het klepbankje iets anders in elkaar. Om preciezer te zijn plaatsten we de voorkant wat lager. Zo ontstond er leefruimte voor de violen. We schilderden het bankje. Worteldoek erin. Violen erin en klaar.

Het schilderen of eigenlijk vooral het drogen viel tegen. Dat gaan we nog een keer over doen (en het schuren ook), maar nu willen we er gewoon op kunnen zitten want de zon schijnt.

Gemotoriseerd kelderluik. Met filmpje!

Al heel lang hadden we een motortje om een schotelantenne te richten. Daar gingen we hem natuurlijk niet voor gebruiken. Waarvoor dan wel? Voor het kelderluik natuurlijk.

Er moest nog wel even een houdertje geprint worden dat ervoor zorgt dat je hem ook nog steeds met de hand open kan doen, én er moest een knop komen om hem te bedienen. Een gouwe!