Krukken op maat

We zouden die krukken hoger maken, ooit. Dit weekend was eindelijk weer een klusweekend. We begonnen met nadenken over hoe we die krukken dan hoger zouden maken. Hoger onderstel, een stukje onderaan de poot, en stukje bovenaan de poot, een stukje tussen de poot en de zitting? Wouter testte met gevaar voor eigen leven een variant (dit zijn losse latjes op een Jenga-achtige manier gestapeld)

De gedachte om het met een poot van een bureaustoel te doen viel af als te ingewikkeld. In 'de Gamma' kwamen we tafelpoten tegen die wel erg geschikt waren, en dus zochten we ter plekke nog even door hoe we dat dan vast konden maken. Dat werd een kruis van hout binnenin de poot. Door het kruis zouden we het onderstel en de zitting erin vast kunnen schroeven.

Maar toen we dat eenmaal zo ver hadden, was het toch een beter plan om de boel aan elkaar te lassen. Behalve dan dat we geen lasapparaat hadden en nog nooit hadden gelast. Niets wat niet gefixt kon worden door marktplaats en youtube. Dus nu hebben we een lasapparaat (dat 'last als een beest') en kan Wouter lassen. Supercool.

Dat lassen was natuurlijk heel leuk en ze werden steeds beter. Verder moesten er ook nog moeren los- en vastgedraaid worden en de poten moesten op maat gezaagd worden. En nu zijn de krukken precies op hoogte.

Tochtdicht

De deur van de bieb tochtte nogal, maar dat is nu gefixt met een tochtstrip en een latje. Even passen en meten maar dan heb je ook wat. De gordijnen hangen er een beetje voor niks bij nu. 

Voegen

Zeventig-plus issie, mijn vader. Dit weekend heeft hij twee dagen op zijn knieën gezeten om de voegen in onze zijgevel te repareren. Geen luxeklus, en ook zeker geen overbodige luxe voor het huis. Onder het maaiveld bleek het nog erger te zijn dan erboven.
Het is flink opgeknapt, hoewel het grootste gedeelte van het werk weer keurig ondergestraat is. Nog niet af, want omdat je ook nog wat wegpeutert kun je, zekere voor het onzekere, niet de hele lengte ineens doen.
De voegen zijn mooi op kleur. Zie je over een paar weken niets meer van. Laat dat maar aan mijn vader over.

Seamoreless

"Wie hem hier weg kan halen, mag hem houden" "Meen je dat?" "Ja." Hans kent ons nog niet zo lang en kijkt een beetje verbaasd van Wouter naar mij. We zijn nog maar net klaar met lachen om de lelijkheid van het ding.
Wouter legt hem uit dat als het maar hoog genoeg scoort op de over-de-top-schaal, lelijkheid voor ons geen punt meer is. Hij gelooft toch maar half dat we hem echt willen hebben. "Bespreek het nog maar even." zegt hij.
We hoeven alleen maar te bespreken of het past en hoe we het ding thuis krijgen.
We meten en weten: het gaat passen, ook door de deur.
Hoe we het ding thuis krijgen, is een ander verhaal. Het weegt 120 kilo, is groot en nogal breekbaar. Maar met tips van buurman Rodney, een bejaardendouchegreep van Blokker, 2 hondjes, 2 spanbanden, en de spierkracht van buurman Pieter en Hans krijgen we hem ook thuis. De foto's zijn niet van de spannenden momenten want op de één of andere manier lukt het mij nooit om dan foto's te maken ;)

Hij -of eigenlijk moet ik vanaf nu maar respectvol 'zij' zeggen- staat tijdelijk in het achterommetje. De uiteindelijke bestemming is de danszaal, past mooi onder de trap. Het gaat nog een tijdje duren voor ze daar terecht kan, maar dat geeft niet.

Schuifdeur fuctioneel

Nu we voldoende verwarmingscapaciteit hebben in de bioscoop, is het nog steeds niet de bedoeling om er maar op los te stoken. Tijd voor een deur in het gat waardoor de warmte verdwijnt naar de gang en naar boven.
De deur stond al maanden klaar. Maar het ophang- en schuifsysteem moest nog uitkristalliseren in Wouters hoofd. En eigenlijk moet de deur nog geschilderd worden. Maar een ongeschilderde deur kan ook functioneren als het denkwerk klaar is, en het stookseizoen breekt langzamerhand weer aan.

Eerst gaten boren voor de rail. Onze logeetjes, die ons regelmatig wijzen op wat er allemaal stuk is in ons huis: "stuk, maken", keken gefascineerd toe. Daarna heeft Wouter de rail tegen de muur aan geschroefd. Met spierkracht, want ik had de schroefmachine uitgeleend. De inmiddels slapende logeetjes voorzagen me van een excuus :)
Wouter had al bedacht dat de rail alleen waarschijnlijk net niet sterk genoeg was om de deur te dragen zonder al te veel vervormingen. Dat klopte dus er moest een latje onder. Tot die tijd de deur maar even ondersteund met materiaal dat voorhanden was: legoblokjes.
Volgende dag latje onder de rail geschroefd, blokjes onder de deur uit, en tadaa een functionele schuifdeur.

Opbergruimte gevonden

Op zich hebben we een hoop ruimte. Toch heb ik een hekel aan weggetimmerde ruimtes. Ik kan er gewoon slecht tegen als er kubieke centimeters lucht worden weggestopt achter een keurig plankje om er nooit meer bij te kunnen.
Bovendien hebben we sinds een paar maanden wat meer speelgoed op te slaan.

Dus moest het plankje voor de onderkant van de trap eraan geloven. Ik vond het leuk spannend: wat zou erachter vandaan komen? Vooral veel spinrag, en een hoop ruimte voor het speelgoed. Nadat ik gesloopt had (voorzichtig om het glas-in-lood niet te beschadigen), heeft het even zo gefunctioneerd, en vervolgens heeft Wouter er een keurig deurtje voor gemaakt.
En nu worden die kubieke centimeters grotendeels gebruikt door speelgoed, nog steeds keurig verstopt, maar wel achter een deurtje.

Nuttig in de bios

De ribbenbuisradiator is natuurlijk vooral heel mooi. Hij is ook nuttig omdat hij de slaapkamer kan verwarmen terwijl de radiator die dat oorspronkelijk deed de bioscoop kan verwarmen. 

Die 'oude' radiator staat dus nu in de bioscoop. Hij staat daar niet heel mooi te wezen, maar wel functioneel (hij ondersteunt de ontvanger van de wii). En lelijk istie nou ook weer niet gelukkig. En hij wordt nog ooit weggewerkt.