Stokers-cv

Zo heb je een kale muur met slurf, en zo heb je een werkende haard. Dat gaat niet echt zomaar. De man met ambitie om stoker in de hel te worden heeft geprakkiseerd, verzameld en veel werk verzet. Ons aandeel was het uit de kelder halen van de ijsseltjes (zondag). Maandagavond arriveerde de wagen volgeladen uit Valkenswaard.
Dinsdagochtend begon met het leggen van de platen en vervolgens het metselen. De specie op de steentjes bleek kei-hard. Schoonkappen duurde lang (en leverde blauwe plekken op). Voor het oorspronkelijke plan: kopse kantjes met smalle voeg, waren ze te vuil. Er moest meer specie tussen. Omdat we daarvoor niet voldoende vuurvaste specie hadden (die hij eigenlijk toch al te duur vond), maar gewone specie met zilverzand gebruikt. De voorbereiding deed zijn werk: met het stelhout een mooie ronding gemetseld voor speelse vlammen. De kap paste precies en ook de aansluiting met de 'slurf' was zo goed voorbereid dat het een makkelijke klus lijkt. De tijd die dinsdag opgeslokt werd door het kappen, werd vandaag ruim ingehaald.
Nog voor het eten konden we testen. Per ongeluk testten we eerst de afsluitklep en zodoende ook de rookmelder. Gelukkig bleek bij een volgende test dat de schoorsteen nog steeds als een dolle trekt. Er was zelfs tijd over om de hulpconstructie voor het stellen van de zware marmeren schouw voor te bereiden.

Gestuukt!

De stucoloog heeft wederom puik werk geleverd. Het moet nog even drogen.

Om te vegen

Echte ouderwetse veegluikjes om aan te sluiten op de rvs-voeringen in de schoorsteen. Hij heeft ze in Brabant uit de modder moeten graven, maar het was wel wat hij zocht. En nu zitten ze bij ons in Schiedam op zolder ingemetseld zodat we altijd relatief makkelijk toegang hebben tot de rookkanalen.

Hoogstaand

Daar kwamen ze weer uit Valkenswaard, onderweg nog even een hoogwerkertje opgepikt (voor alles is een eerste keer). Het was even zoeken naar de juiste opstelplek: rollators en kinderwagens moesten kunnen passeren en de schoorsteen moest bereikt worden, maar na twee keer verzetten stond ie goed. De vergunning kwam van pas, want de stadswachten vonden het net als wij maar gek dat we zelf voor de verkeersomleiding moesten zorgen.
Michael ging naar boven en kwam er daar achter dat het a) toch wel erg hoog en wiebelig was, en b) het stuk dat weggekapt moest worden behoorlijk hard was. Extra lastig omdat onverlaten de nacht ervoor al zijn gereedschap hadden gestolen. Gelukkig mochten we Rodneys breekhamertje lenen. Top-buren hier in Schiedam! Zelfs met breekhamertje kostte het flink wat tijd, want het is lastig kracht zetten in zo'n wiebelig bakkie. Via excercities uit het zolderraam en in de dakgoot werd de held in het bakkie voorzien van oa stroom en extra gereedschap. Binnen was inmiddels een glijbaan gemaakt om het puin op te vangen, werkte prima.
Eindelijk konden we dan toch beginnen met het trekken van de pijpen. Daar was het per slot allemaal om begonnen. Speciaal gemaakte klos erin, op maat knippen, uitrollen, mee naar boven nemen en laten zakken. Het was nog even lastig om de tweede pijp erin te krijgen, maar ook dat lukte.
Toen nog de afsluiters in elkaar laten grijpen op de juiste maat en bevestigen. Haast was geboden want de hoogwerker-verhuurder wilde voor vijven zijn apparaat terug. Gelukt!

Mocht je ooit een aannemer, verbouwer, klusser zoeken: ik ken iemand met twee rechterhanden, lef, inzicht, ambitie, en een heel goede adviseur. Beesems heet hij, en zijn bedrijf 'Twee Rechtse handen', niets te veel gezegd.

76mm

Voor we de stucoloog weer aan het werk kunnen zetten moet de elekticiteit gefixt worden. We moesten even op de gatenboor wachten, want Gamma verkoopt wel dozen voor gaten van 76 mm, maar geen gatenboor voor 76 mm. Online gelukkig wel te vinden.

Gat voor de koelkast

Omdat de koelkast aan de achterkant warmte produceert en best groot is, kan hij wat ons betreft het beste direct tegen de buitenmuur aan. Het was het makkelijkst om de gipsplaat achteraf op maat te zagen. Geeft wat stof maar dan heb je ook een gat.

Folie en gipsplaten

Na de spaanplaatlaag moest er een dampremmende laag komen. Met duct en tweezijdige plakband en heel veel plastic gaan we aan de slag. Al snel ontwikkelen we een slim systeem met twee trapjes die Corine steeds zo verschuift dat Wouter niet op en af de trap hoeft te klimmen. Het begin van een circus-act is geboren. De filmpjes (stop-motion) zijn niet spectaculair, maar we hebben ze nou eenmaal.

Daarna kunnen de gipsplaten erop. Terwijl Wouter ze vastschroeft, brengt Corine ze naar boven. Eerst beneden rechtop zetten, dan vanaf de eerste verdieping over de balustrade hijsen. Een voor een lukt dat best, en dan liggen er ook geen platen in de weg in de werkruimte. Voor Wouter is het even zoeken naar hoe door de spaanplaat in de metal studs te schroeven. Toch gaat het best vlot. We werken even door en dan zitten de buur- en achtermuur erin. De buitenmuur -iets meer passen en meten ivm de ramen- bewaren we voor zondag.