Meer groen

Men  heeft destijds niet voor niets dat stuk verdiepingsvloer weggezaagd. 

"Pap, kun jij aan een grote boom komen? "... "Meer dan drieënhalve meter, denk ik" ... "of viereneenhalf " ... "Ja, misschien wel vijf is ook goed." Natuurlijk kan mijn papa dat.

En dus reden we met de bus naar Valkenswaard en van Valkenswaard naar Borkel, waar de gereserveerde boom vers voor ons werd afgezaagd. Het grootste sinterklaascadeau ooit.

Misschien was "ruim vijf" toch wat overdreven.

Diezelfde avond werd er een kruis onder getimmerd, er weer onderuit getimmerd, en er weer onder getimmerd maar dit keer met een uitsparing voor de bak met water (met dank aan onze Amerikaanse buurman: "That'll drink a lot." O dear (rendier).)

Ja, ruim vijf was overdreven.

"Pa, heb jij een mooie trein voor om de kerstboom?" ... "Ja, de zwarte hand willen we ook wel graag." "Doe maar de grote cirkel."  

Natuurlijkk heeft pa een moooie trein voor onder de boom.

Ballen en lichtjes erin hangen met de stok

Bibliotheekvullende kerstboom

Samen met de trein goed voor veel leuke reacties

Groen!

De bibliotheek krijgt langzaam haar oude luister terug. Het wit is verdwenen onder een laag klassiek groen. Het maakt me gelukkig en wakkert mijn verlangen naar boeken aan. Na het wit moeten dus ook de foto's en zachtboardplaten wijken.
De foto's geven een mooi beeld van Schiedam in jaren zeventig en verhuizen voorlopig naar zolder, in afwachting van een goede bestemming. Achter het zachtboard komen de oude boekenplanken vandaan. Verzaagd dat wel, maar het helpt ons de ruimte zo getrouw mogelijk te herstellen. Aan de kleur hebben we niet zoveel; de planken zijn uit de tijd dat de bibliotheek bruin was. Het groen is vermoedelijk van daarvoor (en in ieder geval van daarna). Maar de vorm helpt wel. Daar hadden we tot nu toe geen enkele aanwijzing voor. Het freesje is besteld.
Om de boeken te beschermen tegen vocht en kou offeren we een paar kostbare centimeters van de smalle vide op aan isolatie. Da's ook nog eens groen : )

Halverwege in de grondverf, die een lichtere tint heeft dan de uiteindelijke lak. Het vlak op de deur heeft al de goede kleur.

Blauw is het nieuwe groen. (Maar wees gerust: ook deze platen zijn inmiddels groen.)

Een panorama-foto van de bibliotheek in de nieuwe kleur. (NB de ruimte is niet rond, dat is het effect van de panorama-foto, was ook leuk geweest trouwens zo'n gekromde ruimte.) Lijkt best op de impressie toch?

Steigers en Schilders

Het huis draagt een zwarte voile, lijkt wel een weduwe in rouw. Niets is minder waar. Het maakt zich op om weer te stralen als een sjieke dame en vermaakt zich prima met twee heren tegelijk. Michael en Cor van SV-schilders zetten haar met toewijding (en humor) strak in de lak. Ik kan niet wachten tot de zwarte sluier wordt opgetild.

Vreemde vondsten

De riolering moet aangepast worden zodat het nieuwe toilet, de douche, het bad en de wastafels straks kunnen functioneren. Dat betekent dat we wat ruimte moeten maken en hier en daar wat gipsplaatjes tijdelijk weg moeten halen.
Achter één van die gipsplaten vinden we een kozijntje in de muur naar de buren. Niet heel vreemd, maar toch een verrassing omdat het nergens op tekening te vinden is. Zou het een doorgeefluikje geweest zijn?

Het ontdekte kozijntje (dichtgemetseld en wel)

Nieuw stuk riolering

Minder charmant is de gasleiding die een verdieping hoger de weg verspert. Waarschijnlijk in onbruik, maar het zit hem in dat 'waarschijnlijk'. We moeten er dus omheen. Alsof het al niet genoeg hakwerk is. Gelukkig is papa onvermoeibaar.

De plek van de geheimzinnige gasleiding

Ronduit raadselachtig is de deur die we in de (toekomstige) danszaal vinden. Die moet van voor het trappetje van begane grond naar de vide zijn, want leidt van de danszaal naar het trapgat en komt halverwege de trap uit. Ook deze deur hebben we niet op tekening. In dit geval niet zo gek, want de vroegste tekening die we hebben is uit 1910 en toen was het trappetje er al. 

Geen foto van deze deur want ontdekt vanaf de verdieping erboven. Op de verdieping zelf zit het gips en de constructie* er nog steeds voor. Te weinig licht, te weining ruimte voor een goede foto. Maar hij zit er echt.

Danoontje-power voor flowerpower

Het was een soort voorportaal voor de zolder, maar dat kon het natuurlijk niet eeuwig blijven. En dus verhuisden de engelenvleugels van het voorportaal naar het hoogste punt, waar ze horen. Helaas waren de dozen minder licht. Maar niets wat niet met een beetje danoontje-power opgelost kon worden.

En toen was er ruimte voor de logeerkamer. Dat is het nog niet. Voorlopig is het een ruimte waar een logeerbed staat. Met vrolijke jaren-zeventig-aankleding, dat dan weer wel.

Het glas in lood is terug

De heren van Zantman hebben het glas-in-loodpaneel teruggeplaatst. Hoera.
Het ziet er pas echt mooi uit als straks ook de stopverf geschilderd is en er wat lijmresten weggekrabd zijn, maar we zijn al heel blij dat die lelijke houten plaat weg is. Het duurt allemaal wat lang, maar dan heb je ook wat.
Zantman heeft veel werk gehad aan het brandschilderen van het vervangende glas. Een mooi stukje vakwerk!

Een bed

Ruimte: slaapkamer. Thema: strand. Nodig: bed

Een bed op het strand. Een bed met een zee van ruimte. Een bed gemaakt van onderdelen die je op het strand vindt. Een bed dat de beweging van de branding uitstraalt. En een bed met een hemel.

Strandjutten werd uitgebreid met stadjutten en ook het huis leverde een bijdrage. Hobbelpaard, tafelpoot, bewaarde plank.

Vandaag kwam Erna het bed brengen. Het moest in onderdelen naar boven (zwaar!) en daarna mocht ik niet meer kijken. Tot ongeveer half vier duurde dat. En toen waren die onderdelen een bed geworden. Een bed met alles van het strand wat wij erin wilden hebben, met een verhaal bij elke plank. 

Veel dank aan Erna van 1&1 (en vriendinnetje) die voor ons de juiste balans zocht tussen ‘alles mag, geen leuk idee is te gek’ en rust en schoonheid, en daar een schitterend bed van maakte.

Erna en de onderdelen

Finishing touch

In het echt nog gaver

Nu nog passende lakens (en minor detail: een passend matras)