One pair down

Niet alles is hier in Schiedam afgesleten, ook in de TU en in het Rietveld in Delft hebben deze zolen hun spoor achtergelaten. En nu zijn ze dan echt op.

Wit

Sinds ik weet dat ook pro's niet perfect schilderen ligt de lat voor mezelf niet meer op onbereikbare hoogte. Dat maakt schilderen een stuk minder vervelend, best leuk zelfs. Helemaal nu ik ammoniakvervanger en nat schuren heb ontdekt. Toch is vier strakke witte deuren wel weer even genoeg.

Klussen in de kelder

Het bestelde pompje, pompt prima, maar geen vuil water. Na wat gedoe met een verbandje en een zeef werd al snel duidelijk dat dat handig zou zijn, want het hielp wel, dat pompen. Dus hebben we nu een automatische pomp die ook vuil water aankan. Helaas, of eigenlijk gelukkig-maar-hiervoor-even-onhandig, lopen er door deze kelder geen rioleringsbuizen. Het water moet namelijk ook nog ergens naartoe, naar de zee bijvoorbeeld, via de Schie. De Schie is gelukkig in de buurt dus hebben we een pijp door een ventilatieroostertje gestoken en daar de pomp op aangesloten. Dat werkt. De pomp staat trouwens in een ondiep putje dat Wouter gehakt heeft. Kijken of het voldoende is of dieper moet.
Vervolgens nog flink wat puin uit de kelder gehaald, gedweild en gestofzuigd. Er is veel troep in terecht gekomen sinds we hem vorige keer hebben schoongemaakt. De zwaartekracht zit wat dat betreft tegen.
En de kelder heeft ook nog een plafond en elektriciteit gekregen. Geen comfortabele klus, maar wel weer geklaard.

Het lichtend pad

Wouter heeft alle gemeten punten keurig op een rastertje in de computer gezet. Daarop konden we mooi het concept uitwerken. Eerst kozen we voor het Zwarte pad, maar dat voelde niet logisch toen we eenmaal de bies hadden weggelaten. Een licht pad werd het dus. Het logo is verplaatst naar het luik. Daarmee staat het logo niet ingedrongen tussen haard en luik, en krijgt het luik de bijzondere tekening die we wilden. Verder nog even zoeken naar de goede doolhof. Niet te makkelijk natuurlijk, leidend langs speciale plekken, rekening houdend met de vaste inrichting (de pers die als deurstop gaat fungeren), en geen overduidelijk lelijke of nare figuren. We zijn eruit. Nu de vertaling naar de werkelijkheid nog.

En passent ook nog nieuw radiatoren besteld, kleur Old Penny, type Normandie.

The limit gemeten

Met een laserapparaatje hebben we de vloer met al zijn schuin- en scheefheden opgemeten. En dat is dan toch nog verrassend scheef op sommige punten.

Te korte broekspijpen

Te korte broekspijpen zijn voor mijn vader altijd aanleiding om te informeren naar de waterstand in de kelder. 'Drie centimeter' luidt het antwoord op het moment. Water in de vermeend droge kelder dus. Twee maanden lang was de vloer open, twee maanden geen spoor van water. Maar nu, weer twee maanden later, vloer open gezaagd voor het kelderluik, ligt het daar te spiegelen. Balen, maar het pompje is al besteld zodat we hem droog kunnen pompen en onderzoeken waar het vandaan komt.
Het goede nieuws is dat het spalken van een zwakke plek in de vloerconstructie (we 'moesten' de originele balkafstand aanhouden, weet u nog) is gelukt. En de vloerverwarming doet het ook. En het muurtje waar de radiator tegen komt te staan is mooi geschilderd.

The floor is the limit

Brainstormend in de bibliotheek rolde het ene goede idee na het andere over de vloer. Zebra, semi regular tessellation, kruiswoordraadsel, labyrint, blokken, vervormde planken, art nouveau, Gaudi, eclectisisme, verborgen patroon, groot contrast. Han Dorenbos maakt het allemaal mogelijk. De liefde voor vloeren spat er vanaf, hij denkt mee, anders en door. Hij geeft ons de regie en levert kennis, vaardigheden en spullen waar nodig. We gaan zien waar het ons brengt. Any other ideas?

Het eerste concept heeft Wouter al uitgetekend.