Gerepareerd moet ie toch

Er zijn twee mannen van Zantman bezig met het verwijderen van het kapotte glas-in-lood-paneel. Ze staan op ladders. Dat betekent dat ze hem zo los moeten krijgen en dadelijk synchroon naar beneden moeten klauteren met dat paneel tussen hen in. Dat vinden ze zelf ook een risicovolle onderneming ("Dat lukt nooit"). Maar de baas vindt dat niet. Ik heb nog even gevraagd oftie weet dat het een rijksmonument is. Ja dat weet ie. En dus staan ze nu op die ladders. Ik hoor wat gemopper op stopverf maar nog geen gerinkel.

 "Ho wacht effe, hebbiehem?" "Ja schiet op." Er schiet wat adrenaline door mijn lijf en ik rijd mijn bureaustoel naar achteren. Net op tijd om te zien hoe de jongste Zant-man gehaast van zijn ladder afspringt, terwijl de ander het zware paneel vasthoudt. Een split-second denk ik dat het gaat vallen maar dan staat hij er al onder. Komt goed.

Het kapotte glas-in-lood-paneel

De deur

Het zag er aanlokkelijk uit, zo met die deur in dat verlengde kozijn. Maar ja, zolang hij niet is afgehangen, draait, slaat of gaat ie niet. Dus kwam mijn vader met Jos naar Schiedam. Ze gedroegen zich als een kruising tussen de mopperende oude mannetjes uit de muppetshow en Ed&Willem bever uit de fabeltjeskrant. Genieten!
En natuurlijk kan de deur nu open, en ook weer dicht.

Raamkozijn wordt deurkozijn

Een mooie klus voor de vakman. Na zorgvuldige voorbereiding met onder andere een buurtonderzoek naar veelvoorkomende neuten en deuren -waarbij neut geen ander woord is voor jenever- kon het echt gaan gebeuren: het raamkozijn veranderen in een deurkozijn. En hoe doe je dat dan? Hakken, demonteren, aanschieten, iets met lood ... Eigenlijk kan de vakman het het beste zelf vertellen.

Gelukkig hebben we de foto's nog voor wie de video niet kan bekijken

Pen uit de pen-gatverbinding trekken

Nieuw kozijndeel 'aanschieten'

Rust is belangrijk

Binnenwanden beneden

De kozijnen en het stijl- en regelwerk voor de binnenwanden beneden zijn geplaatst. En Wouter is weer een jaartje ouder (hence de slingers).

Een luik voor de kelder

"Ik denk dat er een kelder onder zit." Dat was het startsein voor een zoektocht, die via kruipruimte en gemeente-archief, uitkwam bij de vermoedelijke plek van het oude kelderluik, verstopt onder de mooie vloer. Een nieuwe cirkelzaag, een kort moment van twijfel, en voila: daar verscheen de raveling voor het gat.
Dat was een paar weken geleden, en vandaag heeft mijn vader het luik keurig netjes afgewerkt met scharnieren en oog.
En met een goed functionerende toegang, kon ook de loodzware pupitre op zijn plek gezet worden: die hoort in een kelder, onze kelder.

Tekening uit 1910 met de keldertrap

Het afwerken van het kelderluik is een precies werkje

De pupitre past er mooi

Bewoners van dit pand

Afgelopen week en twee weekends met veel hulp van de broers de meeste spullen verhuisd. En nu wonen we dus hier en zijn we de bewoners van dit pand. Hoera!

Strandrolgordijnen

Zaterdag zijn we –na een eerdere vergeefse zoektocht op internet-  ‘op jacht’ gegaan naar rood met wit gestreepte rolgordijnen. Helaas, die bestaan niet. Dus hebben we ze zelf gemaakt van Ikea-rolgordijnen en –stof. Vandaag opgehangen en het ziet er leuk uit. Raar eigenlijk om al met dit soort afwerkdingen bezig te zijn. Maar het is toch echt handig om de gordijnen dicht te kunnen doen als we daar willen slapen. Nu nog luxaflex voor de verduistering.